23 juni 2013

D.I.Y Céline Paris

D.I.Y Céline Paris

Het Celine shirt zie ik nu echt overal. De echte shirts kosten ongeveer 200 euro, en dat vind ik een beetje te gek want je kan ze namelijk heel makkelijk zelf maken.

Ik was natuurlijk weer zo slim om de gebruiksaanwijzing van het transferpapier kwijt te maken, dus voor de mensen die ook zo slim zijn is deze D.I.Y uitleg ideaal.


Nodig:
- transfer papier ( €7,25, Hema, 6 velletjes)
- bakpapier
- schaar
- strijkijzer
- wit shirt (€4,50, Hema) het liefst 100% katoen want dan blijft de print er langer op zitten.


Stap 1:
Print het Celine logo file:///C:/Users/Laura/Pictures/Foto's%20Blog/c%E9line%20paris%20logo.jpg op het transfer papier horizontaal zodat het logo extra groot wordt. Print het logo op de witte zijde en dus NIET op de rode ruitjes zijde. Dan moet je de print even laten drogen.


Stap 2:
Zet het strijkijzer aan. Strijk je t-shirt alvast, zodat de kreuken eruit zijn.


Stap 3:
Knip de gedroogde print uit. Knip de letters helemaal aan elkaar en met rondingen uit, zodat de tekst er beter op blijft zitten.




Stap 4:

Leg de print op zijn kop op het shirt en leg een stukje bakpapier op de print. Strijk dat één minuut stevig en ronddraaiend. Zo komt de print op het T-shirt vast. Laat de print helemaal afkoelen voordat je het bovenste laagje papier er af haalt.





Stap 5:
Haal het papier voorzichtig van het shirt af.









Stap 6:
Nu kan je het shirt gaan fixeren. Dat betekent dat je zorgt dat als je het in de wasmachine wast, de print er ook op blijft zitten. Dat doe je door nog een keer heel eventjes met bakpapier over de print te strijken. Als je dat zonder bakpapier strijkt, dan is je shirt en je strijkijzer helemaal verwoest :-)



Stap 7:
Nu is je shirt helemaal af! Nu kan je hem bijvoorbeeld dragen met een rokje, boven een broek, of bij een short.

Ik zelf heb nog mijn blognaam en mijn eigen naam achter op mijn shirt gemaakt. Dat heb ik op dezelfde manier gedaan als het Céline logo. 

Good luck met het maken van jou Céline shirt!

xx Laura

Foto's: Annemarie van Rijsbergen

18 juni 2013

This blog celebrate its first birthday

Omgg het is al een jaar geleden dat ik begon met mijn blog... Meestal met dagboeken enzo, hou ik het streven van elke dag in mijn dagboek schrijven ongeveer een week vol en dan belandt mijn dagboek al weer ergens achterin een boekenkast. Met mijn blog gaat het schrijven gewoon van zelf. Als ik tijd heb dan dan is het eerste waar ik aan denk, waarover zal ik gaan bloggen?

Waarschijnlijk hebben jullie het al gezien, want om het 1 jarig jubileum te vieren van mijn blog, heb ik een nieuwe naam bedacht. Gracielike had ik al heel lang in mijn hoofd. Het begon in de geschiedenis les. We kregen allemaal een stuk tekst uit het oudnederlands. Daarna gingen we een beetje kijken wat het allemaal betekende enzo. En toen kwam het woord Gracielike (In het oudnederlands spreek je dat uit als grasie lieke) voorbij. Menneer Hueting vertelde dat het gracielike, ''mooi'' betekende. Ik dacht al meteen, dat is nou een goede naam voor mijn blog en die zal vast nog wel beschikbaar zijn.

In de eerste maanden dat ik mijn blog had, was het zo dat ik ongeveer 15 artikelen per maand schreef. En dat is nu wel (een beetje) minder geworden :-) Gemiddeld schrijf ik nu 1 artikel per week. Maar gelukkig is het niet zo dat ik zomaar maanden stop met bloggen, zoals bij Jamiesblog. Dat vind ik echt heel jammer want zij schrijft echt ontzettend grappig en ik sta altijd te wachten tot er een nieuw artikel wordt gepubliceerd.

Ik weet al vanaf dat ik zeven ben dat ik mode-ontwerpster wil worden. Toen maakte ik armbandjes van spijkerstof, ging ik op oude spijkerbroeken lintjes plakken en ik heb ook een keer een lange groene rok vol geplakt met roosjes. Dan maakte ik in mijn kamer een soort winkeltje en verkocht ik die kleding (ongewild) aan iedereen die langs kwam. Die "opgepimpte'' shirtjes kostten dan wel 15 euro maar meestal kreeg je er dan wel een gratis ring bij en niet te vergeten de kortings-stempel waarmee je als je er drie had 10% korting kreeg. Zo was ik dan nog wel (ja het ondernemersschap zat er toen al in..). Toen ik elf was vond ik het wel een goed idee om mijn zelfgemaakte collectie (tevens later nog aangevuld met een reeks knuffelberen) te verkopen op internet. Dus toen ging ik zelf maar kijken hoe dat moest enzo. Uiteindelijk kwam ik erachter dat het moeilijk is om een webshop te beginnen als je elf bent. Ondertussen wist ik wel dat er blogs bestonden, maar ik las er nooit één en ik was er al helemaal niet geïntreseerd naar om zelf te gaan bloggen. Maar twee jaar later dacht ik er nog eens overna en vond ik het eigelijk een hardstikke goed idee. Ik dacht dat ik door mijn blog te beginnen een goed begin had in de modewereld. Het idee erachter was dat ik me dan meer kan verdiepen in de modewereld en mijn ideeën over wat wel en wat dus echt niet kan, met iedereen te delen. Ik hoop dat ik dat nog heel lang kan doen en mijn ideeën met nog meer mensen kan delen!

xx Laura

9 juni 2013

I will never wear... BROWN SANDALS

Geen titel #74

Allemaal erg leuk enzo, die cricket setjes van Chanel maar wat is dit?! Mijn aandacht werd even afgeleid naar een extreme blunder van iemand in het publiek. Die Chinese vrouw daar, die echt op iedere foto staat met haar afschuwelijke bruine sandaaltjes. Ik bedoel, als je naar een Chanel show gaat, dan snap je zelf toch ook wel dat iedereen nu denkt dat je die schoen hebt gestolen uit een bejaardentehuis? Ze zal vast wel bekent zijn enzo, (want anders zit je niet front row bij Chanel) maar dan kan je toch wel bedenken dat dit gewoon vreselijk is??? Het was vast bedoelt van ''oh kijk mij nou, ik koop niet alleen maar dure kleren maar ook vintage hoor!'' Dat is dan wel heel goed gelukt want ik denk niet dat die schoenen meer dan vijf euro hebben gekost. Maar goed, verder ziet ze er een beetje gewoontjes uit, met een zwart jurkje, niet heel exterimenteel ofzo. 

Karl baalt hier waarschijnlijk ook van want iedereen die de foto's terug kijkt van de show wordt meteen afgeleid door die schoenen, en kijkt niet meer naar zijn kledingstukken die overigens prachtig zijn.

xx Laura